مدرسه ده موعلليم                        يئنه دؤيدو اليمدن

باجارماديم فارسي'ني                    ايراد توتدو ديليمدن

 دئديم: آغا موعلليم                       وورما، گؤينه دي اليم

نه دير آخي گوناهيم                       توركو'دور منيم ديليم

ياپيشدي قولاغيمدان                      دئدي: بوراخ توركو'نو

او قالدي ائوينيزده                           اونوت گئتسين كؤكونو

اؤيره نمه سن آب – بابا                    آچاجاقسان اليني

كؤتك يئيه ندن سونرا                       اونودارسان ديليني

 سنين هاران تورك'دور؟                      آذري'سن ، آذري

كيم اؤيره ديبدير سنه                        بئله يانليش سؤزلري

شهريار گلواني

 ترجمه: عليرضا ذيحق

 سن و من

خيال لار ايلديريم لي قانا دلارلا

عاطيفه ني ايشيل ـ ايشيل پارلاتسادا

باخيش لارين كسكين لي يي

و دوشونجه نين درين لي ديركي

بير قلم ين رقصيني

شيمشك لره چئويرير.

سن ايله من

بير عؤموردي يوللارداييق

و آدديم لاريميز بياض پارلاق ديلك لرتكين

آچيق آيدين اولسادا

هله بير سير كيمي هوندور داغ كيمي

گيزلي دير ايتيب دير دومان دا چن ده!

بو قيزيل توپراقين گؤزل گؤيچك قيزلاري

"اورين" ين سئيرينه چيخان آنلاردا

آديني بير ماهني تك سسله يه جك لر

و دوداقلاري بير غونچه تك

سندن آلاراق، گول چيچه يين عطريني

ياياجاق لار عشق ين رنگيني!

اينسانلار اينسانليقي ياشادان كيمي

بو ياشار تورپاق دا دا

ياشارليق وارسا

قلمين مين لر آت كيمي كيشنه يه رك

سنين لال حنجره ني سسله ده جك لر.

سن ايله من

اوزون ـ اوزون يوللارداييق

گؤرونمز سئحيرلي بؤيوك سيرلارتكين

شهریار روح بسیار حساسی دارد. او سنگ صبور غمهای نوع انسان است.اشعار شهریار تجلی دردهای بشری است.
او همچنین مقوله عشق را در اشعار خویش نابتر از هر شعری عرضه داشته است.
در ایام جوانی و تحصیل گرفتار عشق نا فرجام ، پر شرری می گردد. عشق شهریار به حدیست که او در آستانه فارغ التحصیلی از دانشکده پزشکی ،درس و بحث را رها می کند و دل در گرو عشقی نا فرجام می گذارد :

دلم شکستی و جانم هنوز چشم براهت
شبی سیاهم و در آرزوی طلعت ماهت
در انتظار تو چشمم سپید گشت و غمی نیست
اگر قبول تو افتد فدای چشم سیاهت
اما این عشق زمینی بال پرواز او را بسوی عشق نامحدود آسمانی می گشاید.

قفسم ساخته و بال و پرم سوخته اند
مرغ را بین که هنوزش هوس پرواز است!
سالها شمع دل افروخته و سوخته ام ------------- تا زپروانه کمی عاشقی آموخته ام

عجبا که این عشق مسیر زندگی شهریار را تغییر دادو تاثیری تکان دهنده بر روح و جان شهریار نهاد و جهان روان او را از هم پاشید.

آسمان چون جمع مشتاقان پریشان می کند----------- درشگفتم من چرا ازهم نمی پاشد جهان

این عشق نافرجام بحدی در روح و روان او ماندگار شد که حتی هنگام بازگشت معشوق، عاشق به وصل تن نداد .

آمدی جانم بقربانت ولی حالا چرا ------------ بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا!؟

شهریارهمانگونه که به سرزمین مادری و رسوم پدر خود عشق می ورزد اشعار بسیار نغزی در خصوص مقام مادر و پدر به زبانهای ترکی و فارسی سروده است:

گویند من آن جنین که مادر ------- از خون جگر بدو غذا داد
تا زنده ام آورد به دنیا ---------- جان کند و به مرگ خود رضا داد
هم با دم گرم خود دم مرگ --------- صبرم به مصیبت و عزا داد
من هرچه بکوشمش به احسان ------ هرگز نتوانمش سزا داد
جز فضل خدا که خواهد اورا --------- با جنت جاودان جزا داد

شهریار در شعر بسیار لطیف «خان ننه» آنچنان از غم فراق مادربزرگ عزیزش می نالد که گویی مادربزرگش نه بلکه مادرش را از دست داده است!

عـلاقـه به آب و خـاک وطن را شهـریار در غـزل عید خون و قصاید مهـمان شهـریور، آذربایـجان، شـیون شهـریور و بالاخره مثـنوی تخـت جـمشـید به زبان شعـر بـیان کرده است.

شهریار شاعر سه زبانه است. او به همه زبانها و ملتها احترامی کامل دارد. در اشعار او بر خلاف برخی از شعرای قومگرا نه تنها هیچ توهینی به ملل غیر نمی شود بلکه او در جای جای اشعارش می کوشد تا با هر نحو ممکن سبب انس زبانهای مختلف را فراهم کند. اشعار او به سه زبان ترکی آذربایجانی،فارسی و عربی است .